دوام بتن برابر مایعات مضر

تخریب بتن تحت فعالیت موادی که به طور مضر به مجموعه سیمان تهاجم می کنند، تابعی از نفوذپذیری بتن خواهد بود، که به صورت غیرمستقیم توسط آزمایش ISA قابل اندازه گیری می باشد. برای مخلوط های بتن حاوی سیمان ۳۰۰-۲۵۵ که برای کارایی بتن و مقاومت ۲۸ روزه یکسانی طراحی می شوند، تفاوت محسوسی میان این مخلوطهای عاری از افزودنی کاهنده آب بتن با آنهایی که دارای یک عامل افزودنی کاهنده آب بتن لیگنوسولفوناتی هستند ( تا جایی که به جذب سطح اولیه مربوط است) وجود ندارد. به نظر اندازه گیری مستقیم از اثر مایعات مضر بر روی دوام بتن تنها محدود به آب دریا و حمله سولفاتی می باشد. در هر دو حوزه معلوم شده است که هر چه نسبت آب به سیمان پایین تر باشد، دوام بتن در برابر مایعات بیشتر خواهد بود و کاربرد یک افزودنی کاهنده آب بتن مفید خواهد بود. این امر با کاری افزودنی کاهنده آب بتن که در هلند و ژاپن انجام شده مورد تأیید قرار گرفته است و یک نتیجه کلی این شده است که کاهش در نسبت آب به سیمان از ۵/۰ به ۴/۰ کاهش ضخامت پوشش آرماتورها را تاحدود ۵۰ درصد مجاز می سازد.

دوام بتن سولفاتی

در این حوزه اثرات انواع گوناگون افزودنی کاهنده آب تن اسید هیدروکسی کربوکسیلیکی و افزودنی های کاهنده آب تن لیگنوسولفاتی از دیدگاه تأثیر بتن هایی که دارای طرح اختلاط یکسانی باشد مورد مطالعه واقع شده است. اما با نسبت آب به سیمان کمتر در حالتی که مخلوط ها حاوی افزودنی کاهنده آب تن باشند. همچنین کار کمی بر  روی مخلوط های متناظر با مقدار سیمان پایین تر و با همان نسبت آب به سیمان و همان مقاومت ۲۳ روزه در مورد اختلاط های حاوی افزودنی کاهنده آب تن صورت گرفته است مجموعه نتایج برای انواع مختلف افزودنی کاهنده آب تن با استفاده از روش آزمایشی که در آن بتن به صورت دوره ای طی چند چرخه در معرض محلول های حاوی سولفات قرار می گیرد تا به یک انبساط مشخص برسد، به همراه کاهشی در مدول یانگ (E) در جدول ۱٫ ۱۲ ارائه شده است.

31

عموماً مصالحی از نوع افزودنی کاهنده آب تن اسید هیدروکسی کربوکسیلیک و لیگنوسولفونات موجب توسعه در مقاومت سولفاتی می شوند. کاری که روسی ها انجام داده اند به این صورت بود که ابتدا یک افزودنی کاهنده آب تن نامشخص تهیه و مستقیماً اضافه شد. روش آزمایش عبارت از اندازه گیری فرکانس تشدید نمونه های بتنی پس از دوره های مختلف غوطه ور شدن در یک محلول سدیم سولفات ۵ درصدی بود. متعاقباً فرمولی برای یافتن فاکتور دوام بتن KC ارائه شد. این کار نشان داد که با کاهش مقدار سیمان در حضور افزودنی کاهنده آب تن ، دوام بتن در حضور محلول های سولفاتی به طور معکوس تحت تأثیر واقع می شود. از این منظر نتیجه این شد که هر دو افزودنی کاهنده آب تن لیگنوسولفوناتی و اسید هیدروکسی کربوکسیلیکی می تواند برای کاهش نسبت آب به سیمان اختلاط های بتنی و دوام بتن استفاده شود. این امر در ارتقاء دوام بتن برابر حمله سولفاتی اثر می گذارد. با این وجود وقتی کاهش میزان سیمان در عین ثابت کارایی بتن و خصوصیات مقاومتی و دوام بتن صورت می گیرد، باید قبل از استفاده در کاربردهای حساس به سولفات حتماً آزمایش صورت پذیرد.

از دیدگاه اثرات مخرب شناخته شده افزودنی های حاوی کلسیم کلرید و احتمال تأثیر یکسانی که در ترکیب کلسیم وجود دارد، پیشنهاد می شود که افزودنی کاهنده آب تن تسریع کننده، در ناحیه هایی که دوام بتن سولفاتی حائز اهمیت می باشد، استفاده نگردد.

دوام بتن در برابر چرخه های ذوب – انجماد

بتن به دلیل قرار گرفتن در معرض شرایط ذوب- انجماد مورد صدمه قرار می گیرد. این صدمه به علت انبساط آب در قسمت های موئین منجمد شونده و تشکیل یخ می باشد. از جمله نتایج انبساط در ریز ترک خوردگی ها، افت حاصل در دوام بتن و مدول الاستیسیته می باشد. به علاوه چنین بتنی به لحاظ زیبایی به علت شرایط نامطلوبی که در سطح آن پدیدار می شود، غیر قابل قبول است. احتمالاً نفوذ آب و هوا از طریق ریز ترک ها هم می تواند منجر به خوردگی آرماتورها شود. از این منظر، هر کاهش در نسبت آب به سیمان در ارتقاء دوام بتن تحت این شرایط سودمند خواهد بود. این مورد در شکل ۱ .۴۱ به تصویر کشیده شده است.

1

برای آشنایی با ” دوام بتن چیست؟” کلیک کنید .

منبع : کتاب مواد افزودنی شیمیایی بتن

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Fill out this field
Fill out this field
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
You need to agree with the terms to proceed

فهرست